تاريخچه : نام جنس گياه Erigeron كه معرب آن اريغارون مىباشد تركيبى از دو واژه يونانى Eri ( زود - نخستين ) و Geron ( پير ) مىباشد و اين نامى است كه تئوفراست به گياه Senecio vulgaris داده است . بوميان امريكاى شمالى آن را در گريپ و سوختگىها و از دود آن براى راندن حشرات استفاده مىكرده‌اند . كولپپر تحت عنوان Simson مىنويسد عصاره گياه داروى بسيار عالى سينه مىباشد ولى به واسطه طعم نامطبوع زياد مصرف نمىشود . اگر دم كرده يا جوشانده آن را با شربت پر سياوش شيرين نمايند در اشخاص مسلول و ضعيف بنيه موثر مىباشد ( 1 * ) . در فارماكوپه‌هاى امريكا از سال 1836 تا 1916 براى آن خواص ضد اسهال ، ضد خونروىهاى زنانه و دفع حشرات ذكر شده است . در قرن نوزدهم در كانادا و امريكا در موارد اسهال ، اسهال خونى ، خيز عمومى انساج ، ناراحتىهاى كليوى ، سنگ كليه مصرف درمانى داشته است . تركيبات شيميائى : گياه داراى اسانس مىباشد كه در تركيب آن ليمونن راست ، ترپنئول ، لينالل ، سيترونل لول و Menthen موجود است . همچنين گياه داراى فلاونوئيد ، ترپن ، تانن ، اسيد گاليك و مواد رزينى مىباشد . قسمت قابل مصرف : كليه اندام‌هاى گياه داراى اسانس مىباشد . خواص : مدر ( دفع كنند اسيد اوريك ) ، قابض ، ضد التهاب . موارد مصرف داخلى : 1 - در ناراحتىهاى دستگاه ادرارى تناسلى : نفريت ، سيستيت ، آلبومينورى ، متروراژى ، ورم مثانه ، سنگ كليه 2 - اسهال و بواسير خونى 3 - نقرس ، رماتيسم مزمن 4 - از پودر دانه‌ها به عنوان بندآورنده خون و ضد اسهال نيز استفاده مىشود استعمال موضعى : از برگ گياه در اكزما ، گلودرد و زخم‌ها استفاده مىشود .